پس از «درگذشت» ایرج، تصمیم گرفتیم بنیادی به نام او تأسیس کنیم تا یاد و خاطره‌اش را گرامی بداریم. این بنیاد قرار بود نه‌تنها محلی برای حفظ و نگهداری میراث هنری او باشد، بلکه روحیهٔ جوان‌گرایانه و نوخواه او را به نسل‌های بعد منتقل کند. در جریان جست‌وجو برای یافتن ساختمانی مناسب برای این بنیاد، با ساختمان شمارهٔ ۲ آشنا شدیم. آشنایی فضای پیرامون برای ما معنایی ویژه داشت؛ از خانهٔ کودکی من در خانهٔ کلبادیِ ساری گرفته تا ایرج و آتلیه‌اش در خیابان شانزدهم آذر و آتلیهٔ درکه و دیگر مکان‌ها.

با این‌همه، ظاهر خودِ ساختمان بازتابی از وضعیت درونی آن بود. گویی پیکری خسته و فرسوده است که بیش از هفتاد سال از عمرش گذشته. آفتاب، گرما، سرما، باد، باران و توفان‌های زمان، نمای آن را ساییده و فرسوده کرده و نشانه‌های آشکار خستگی را بر آن نشانده بودند. شانه‌های شرقی و غربی‌اش نیز با سنگینی تمام بر دو پیکر خستهٔ دیگر تکیه داشتند.