پس از «درگذشت» ایرج، تصمیم گرفتیم بنیادی به نام او تأسیس کنیم تا یاد و خاطره‌اش را زنده نگاه داریم. این بنیاد قرار بود مکانی باشد نه فقط برای حفظ میراث هنری او، بلکه برای انتقال روحیه جوان‌محور و نوگرایانه‌اش به نسل‌های دیگر. در جریان جست‌وجو برای یافتن ساختمانی مناسب برای بنیاد، با ساختمان شماره ۲ آشنا شدیم. آشنایی و صمیمیت محیط اطراف برای ما معنای ویژه‌ای داشت؛ خانه کودکی من در خانه کلبادیِ ساری، ایرج و آتلیه‌اش در خیابان شانزدهم آذر، و آتلیه دارآباد، و مانند این‌ها.

با این حال، ظاهر خودِ ساختمان بازتابی از وضعیت درونی آن بود. گویی پیکری خسته و فرسوده بود که بیش از هفتاد سال زندگی را پشت سر گذاشته است. آفتاب، گرما، سرما، باد، باران و توفان‌های زمان، نمای آن را فرسوده و از رمق انداخته بودند و نشانه‌های خستگی به‌وضوح در آن دیده می‌شد. شانه‌های شرقی و غربی‌اش نیز سنگینی خود را بر دو پیکر خسته دیگر تکیه داده بودند.